در همان موقع که من قم بودم امام تابستانها به مشهد می‌رفتند. یک روز در بازدید یکی از علمای شهر که من حاضر بودم، امام و عده‌ای از علمای بزرگ هم بودند. نزدیک ظهر، عده‌ای گفتند که: «صاحب مجلس باید امروز سور بدهد.» او هم از این کار ابا داشت. امام گفتند: «ما که اینجا نشسته‌ایم و از اینجا نمی‌رویم.» من تا انتهای مجلس نماندم، اما صاحب منزل می‌گفت: «نزدیک بود که دیگر تسلیم شوم، اما مقاومت کردم و سور ندادم.» غرض من از نقل این خاطره، این بود که امام خیلی خشک نبودند، بلکه شوخ بودند. ـ آیت‌الله سید محمد واعظ زاده خراسانی - پا به پای آفتاب - ج 4 - ص 306.