

در نجف یک روحانی پیرمرد مازندرانی بود که بیسبب به امام خوشبین نبود. چند سالی خوشبین نبود، حتی به بعضیها میگفت به درس امام نروید. طبق معمول امام ساعت ده و ربع میرفتند برای درس، من به سرعت میآمدم بیرون که مبادا امام تنها به درس بروند، چون بعضی از اوقات امام تنها میرفتند و من از عقب میدویدم تا به امام برسم، چون ما را خبر نمیکردند. روزی من تند آمدم بیرون دیدم دم در بیرونی این پیرمرد شیخ در را میبوسد و بعد هم خم شد عتبه را بوسید. من از روی ناراحتی که از ایشان داشتم گفتم: «عجب.» برگشت و رو کرد به من و گفت: «الحمدللّه الذی هدانا لهذا و ما کنا لنهتدی لو لا ان هدانا الله» گفتم: «چه شده مگر؟ گفت: «درس میروید؟ آقا مسجد میآیند؟» گفتم: «بله» گفت: «منهم میآیم مسجد.» ایشان مسجد نمیآمد و نمیگذاشت بچهاش دست امام را ببوسد در همین حین در باز شد و آقا آمدند و او از خجالت از کوچه دیگر رفت من همراه آقا به مسجد رفتم. آن روز اتفاقاً کتاب همراه نیاورده بودم که مجبور شوم پای منبر بروم. همان دم در نشستم و این شانس او بود که آمد و کنار من نشست. گفت: «تو که میدانی از همنشینی بد به ما اثر کرده بود، از بس زیاد از مغرضین شنیده بودم که آقا (امام) روزنامه میخواند، آقای فلان این مجاهدت را کرد و جلو افتاد و چه شد ...» پیرمرد اظهار کرد: «یک شب من خواب دیدم در حرم حضرت امیر(ع) هستم. عدهای صف کشیدهاند و دور هم نشستهاند، یکی یکی حساب کردم دیدم هر کدام مطابق سنشان قیافهشان میخورد. دوازدهمی را گفتند حضرت مهدی(عج) است، از قیافهاش نور میبارید، خیلی زیبا بودند، ملکوتی بودند و در آخر صف نشسته بودند. بعد علمای گذشته یکی یکی آمدند. همه از مقبره مقدس اردبیلی بیرون میآمدند. نگاه کردم دیدم آیا کسی از ایشان را میشناسم. یک شخصی از آنها را گفتند شیخ شلال است، یک شیخ عرب است خیلی خوشحال شدم، خواستم حرکت کنم، ولی انگار مرا به زمین بستهاند ، نمیتوانستم تکان بخورم، وقتی علما هر کدام که میآمدند، این دوازده نفر تکریم میکردند، بعضی وقتها حضرت امیر(ع) و یکی دو نفر از دو طرف و بقیه مشغول صحبت بودند. بعضی وقتها هم هفت هشت نفرشان تکریم میکردند. یک وقت دیدم آقای خمینی از گوشه ایوان وارد شد و شما هم دنبالش هستی. در کفشداری کفشهایش را کند و شما کفشها را کنار گذاشتی و به سرعت به دنبالش رفتی. یک وقت دیدم آن دوازدهمی تا چشمش افتاد، بلند شد، یازدهمی بلند شد، دهمی بلند شد، یک مرتبه دیدم همه بلند شدند، بعد همه نشستند. یازده نفرشان نشستند، دوازدهمی ایستاده گفت: «روحالله!» آقای خمینی عبایش را جمع کرد و گفت: «بله آقا!» گفت: «بیا جلو.» و آقا تند تند رفت جلو، وقتی خدمت امام زمان(عج) رسید دیدم قد آنها مثل هم مساوی است. جوری نبود که حضرت مهدی(عج) بلند و یا آقای خمینی کوتاهتر باشد. طوری ایستاد که گوش آقای خمینی دم دهان امام زمان(عج) بود. حضرت چیزی گفتند: ایشان گفت: «چشم، فلان چیز را انجام دادم، انجام میدهم انشاءالله. درست ربع ساعت، تند تند حضرت در گوش ایشان میگفت. وقتی مطلب تمام شد. دو متر و یا یک متری فاصله گرفت و حضرت رفتند بنشینند، آقای خمینی دستی تکان داد و آن یازده نفر تکریمی کردند و آقای خمینی برگشت عقب عقب، نه اینکه پشتش را بکند و به حرم نرفت». پیرمرد میگفت: «من گفتم چرا آقای خمینی به حرم نرفت؟» گفتند: «حضرت امیر(ع) اینجا نشسته، کجا برود؟» سپس رفت دم کفشداری، شما کفش را گذاشتی جلو، ایشان به سرعت حرکت کرد و از در صحن آمد بیرون. بعد از آن من از خواب بیدار شدم و شروع کردم به گریه کردن. خانمم بیدار شد دید گریه میکنم. ساعت را نگاه کردم دیدم یک ساعت به اذان است، گفتم جفا کردم، خدایا از سر تقصیرم درگذر، من از حالا به ایشان ایمان آوردهام. ولی هنوز هم ناراحتم و اول کاری که کردم همان بود که دیدی، در مقابل نظر هیچکس نبود. فقط تو میدانی و من، من باید این عتبه را ببوسم، نمیدانم تو از کجا پیدا شدی. من گفتم: «باید فضایل را منتشر کرد و باید انتشارش بدهم.» خلاصه گفت: «این قصه من بود. یک خواهش هم از تو دارم، بینی و بین الله اگر میتوانی به امام بگویی که حاج آقا از من بگذرد.» گفتم: «میتوانم، همین الآن انجام میدهم.» از مسجد که آمدیم بیرون در راه به آقا گفتم: «قصه از این قرار است، و ایشان از شما خواهش دارند که از ایشان بگذرید.» آقا گفت: «من از ایشان گذشتم، من بخشیدم، هر چه بود بخشیدم.» بعد از اینکه امام رفتند داخل، پیرمرد دوان دوان آمد، گریه میکرد. گفت: «چی شده؟» گفتم: «آقا گفتند که من هر چه بود بخشیدم.» افتاد به سجده، دیگر شب و روز همیشه میآمد و امام هم یک نظر خاصی به ایشان پیدا کرد و دنیا و آخرتش خوب شد. ـ حجةالاسلام والمسلمین فرقانی - سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی - ج 1 - ص 66.