زمانی که مسوولیت فرماندهی کمیته‌های انقلاب را بر عهده داشتم در روز عید غدیر، امام در حسینیه با مسوولین دیدار داشتند و پس از اتمام سخنرانی به اتاقشان برگشتند و روی صندلی‌ای که جلوی ایوان اتاقشان بود نشستند و مسوولین به افتخار دست‌بوسی ایشان نایل می‌شدند. کنار امام کاسه کوچکی بود که سکه‌های یک ریالی قدس در آن بود. امام با چهره‌ای نورانی و سرشار از نشاط به سلام ما پاسخ می‌دادند و با دست راستشان چند سکه بر می‌داشتند و به مسوولین عیدی می‌دادند. به بنده هم مرحمت کردند. من که از زیارت ایشان سیر نمی‌شدم یکبار دیگر خودم را در صف دستبوسی جا زدم و دست ایشان را بوسیدم و از امام سکه متبرکی دریافت کردم. دفعه سوم امام مرا که نفر آخر بودم دیده تبسمی کردند. عرض کردم آقا برای ننه‌ام (که مریض بود و من به قصد تبرک و شفا از ایشان برای او سکه متبرک می‌خواستم) هم مرحمت کنید. امام ضمن تبسم شیرینی که کردند چند سکه را که در داخل ظرف مانده بود در دستم ریختند و با لحن مهربان و متبسّمی به مزاح فرمودند بیا این هم مال ننه‌ات! ـ حجةالاسلام و المسلمین احمد سالک کاشانی - مصاحبه مولف.