شخصى که آدم ضعیفى بود و خیال کرده بود که ما مزاحم او هستیم در صورتى که هیچ قصد مزاحمتى در کار نبود در شرف رنجیدن از ما بود. او قبلا خدمت امام رفته و مطلبى را راجع به من گفته بود. شب، امام بنده را خواستند و با ملاطفت خاص خودشان فرمودند: «او آدم ضعیفى است چنین خیالى در ذهنش پیدا شده و از این خیال ناراحت است. براى اینکه این رنجش از دل او بیرون برود، شما برو پیش او و این مطلب را که در ذهنش قرار گرفته، از ذهنش بیرون بیاور». . کریمى، جعفر؛ پابه‌پاى آفتاب؛ ج 4، ص 117.