روزهای اول انقلاب دادگاه به آن صورت منظمی که تصور می‌‌شد، نبود. همین امر موجب می‌‌شد که گاهی اوقات متهمین و مجرمین واقعی از زندان فرار کنند. از جمله کسانی که در همه کارها دخالت می‌‌کرد و بازپرس شده بود، ابراهیم یزدی بود که در دولت موقت اول معاون نخست وزیر و سپس وزیر امور خارجه شد. او در واقع همه کاره بود و در هر کاری دخالت می‌‌نمود. مردم هم از ماهیت او و همفکرانش اطلاع نداشتند. یزدی در طبقه سوم مدرسه رفاه که من هم در آنجا بودم، نصیری و رحیمی را به محاکمه می‌‌کشید آنها با وجود اینکه می‌‌دانستند من از طرف امام به عنوان قاضی و حاکم شرع تعیین شده‌ام، به این امر توجه نمی‌کردند. سرانجام کاسه صبرم لبریز شد و مستقیماً به خدمت امام رفتم و عرض کردم ابراهیم یزدی می‌‌گوید که جزو شورای انقلاب است و نمی‌گذارد من به کارها رسیدگی کنم، او در همه کارها دخالت می‌‌کند و مانع کار ما می‌‌شود. امام فرمودند: او جزو شورای انقلاب نیست و زورش هم به تو نمی‌رسد اگر آمد آنجا یقه او را بگیر. امام سپس یقه مرا گرفت و گفت اینجوری و از پله‌ها به پایین پرت کن تا بیاید پیش من و من جواب او را بدهم. . خاطرات آیت‌الله خلخالی – پیشین – صص 360 و 361.