

در یکی از همان روزهای اول ورود امام به تهران وقتی امام داشتند از نماز برمیگشتند کنار ایشان بودم و دست مبارکشان در دست من بود. ناگهان ایشان دستشان را از دست من بیرون کشیدند. طوری که حس کردم عمداً دستشان را کشیدند. برای من که عشق عجیبی به امام داشتم این تصور پیش آمد که من چه کار کردهام که امام با این حالت دستشان را از دستم جدا کردند. حالت گریه به من دست داد و به شدت ناراحت شدم. دیدم نمیتوانم تحمل کنم. خدمت جناب حجتالاسلام والمسلمین حاج شیخ حسن صانعی که پشت در اتاق امام ایستاده بود رسیده و داستان را برای ایشان تعریف کردم که چنین اتفاقی افتاده و من دارم از ناراحتی قبض روح میشوم. از آقا بپرسید که آیا از دست من ناراحتی دارند؟ آیا کار بدی کردهام؟ ایشان به اتاق امام رفته و مطلب را به اطلاع آقا رساندند. آقا فرمودند بیاید تو. رفتم خدمتشان و دستشان را بوسیدم. فرمودند: گویا شما از دست من ناراحت شدید. عرض کردم: آقا من فکر کردم شما از من ناراحت شدهاید فرمودند: نه. این جور که آقا گفتند مثل اینکه من دستم را از دست شما کشیدهام دقت نداشتم، در آن شلوغی متوجه نبودم. حالا به هر صورت اگر دستم را از دست شما کشیدم و شما ناراحت شدهاید، از شما میخواهم که از من بگذرید. عرض کردم که نه آقا من بیشتر ناراحت بودم که شاید شما از من ناراحت شده باشید. موقعی که میخواستم از خدمتشان مرخص شوم سوال کردند آیا از من گذشتید؟ . سرتیپ محسن رفیقدوست – پا به پای آفتاب – ج 3، ص 141.