یکروز دو نفر از تهران پیش من به یزد آمدند (که یکی ‌‌از آنها مطمئناً از طرف ساواک بود) و گفتند که ما یک پیشنهادى براى شما داریم. و آن پیشنهاد این است که شاهنشاه حاضر شدند تمام تشکیلات دولتى را در اختیار آقاى خمینى بگذارند. شما و دو نفر دیگر پیش آیت‌الله خمینى بروید و بگوئید که هر چه هست به ایشان تفویض می‌‌کنیم. هیأت دولت، مجلسین، ارتش و تمام تشکیلات دولتى را بدون کم و کسرى در خدمت حضرت آیت‌الله خمینى قرار می‌‌دهیم، منتهى به یک شرط که شاه باشد و «سلطنت کند نه حکومت». من مقدارى فکر کردم و عاقبت گفتم آمادگى خود را بعداً اظهار می‌‌کنم، (بعد معلوم شد که شهربانى و ژاندارمرى و ساواک در این مسأله دخیل بوده‌اند). ما به شهربانى فرستادیم تا تذکره‌اى براى پاریس بفرستیم. تا پیغام رفت بلافاصله تذکره سبز رنگى که نمی‌‌دانم به آن چه می‌‌گفتند (شاید به آن تذکره سیاسى می‌‌گفتند) یک افسرى آورد و دو دستى تقدیم کرد. بعد از این ماجرا من به سوى قم حرکت کردم تا با اخوى امام حضرت آیت‌الله پسندیده تماس بگیرم و درباره این پیشنهاد با ایشان صحبت کنم. ایشان در جواب من درباره این موضوع گفتند من آنها را پیش شما فرستادم، چندى پیش همین دو نفر به اینجا آمده بودند و از من چنین چیزى خواسته بودند و من شما و آن دو نفر را معرفى کردم. من به ایشان گفتم: «آقاى پسندیده، حالا واقع امر هرچه باشد، اولاً که امام صددرصد نمی‌‌پذیرند، به علاوه ما از سوى اینطرف به سوى پاریس می‌‌رویم، رادیو و تلویزیون خواهد گفت: فلان کس و فلان کس از طرف «شاه» براى اصلاح رفتند، این دیگر آبرویی براى ما نمی‌‌گذارد» ایشان گفتند: «نه درباره شما چنین چیزى نیست» با این حال من استخاره کردم که برویم یا نرویم. استخاره اینطور به ما نشان داد که فعلاً صبر کنیم. من به یزد برگشتم در این خلال پیغامهایى از طرف شاه به استاندار یزد داده شده بود که بیاید با ما ملاقات کند که من قبول نکردم، دو سه روز بعد یکى از نزدیکان امام تلفن کردند که: «شما بنا بود به پاریس بیایید چه شد؟» گفتم: «معذورم نمایید» گفتند: «درباره تو این حرفها اثرى ندارد و امام مایلند که شما به پاریس بیایید و در ضمن آقاى خامنه‌اى را هم به همراه خود بیاورید». بعد از تلفن، پشت ما دیگر گرم شد و فهمیدیم که چیزى نیست، هر چه خواستم با آقاى خامنه‌اى تماس بگیرم، نشد. خودم با چند تن از دوستان از جمله آقاى اعتمادیان به پاریس رفتیم. آنجا در خدمت امام ملاقاتهایی انجام شد و همین صحبتها را من با امام کردم. قبلاً هم سنجابى و بازرگان این حرفها را زده بودند. به امام عرض کردم که من نیامده‌‌‌ام که آن حرفها را بزنم و از شما چیزى بخواهم و می‌‌دانم که شما هیچگونه موافقتى در این مورد ندارید، از باب سرگذشت عرض می‌‌کنم، (قبلاً هم بازرگان و سنجابى به شما گفته‌اند) که اینها همچنین خواسته‌اى داشته‌‌‌‌‌اند و می‌‌دانم که صددرصد مورد پذیرش شما واقع نمی‌‌شود. ایشان فرمودند: «بلى، اینها شیطانند و باید به این معنى شیطان از اینها درس بگیرد، یک همچو نهضتى که در عالم نظیر نداشته در ایران شده است و آنها تمام همشان بر این است که این نهضت شکست بخورد و پس از خوابیدن نهضت، اگر ما بخواهیم چنین نهضتى را از نو تجدید کنیم، صددرصد براى ما میسر نیست و پس از آنکه نهضت خوابید و خودشان بر اوضاع و احوال مسلط شدند صددرصد بدتر از قبل عمل خواهد کرد. ثانیاً بر فرض آنکه راست بگویند و تمام اختیارات را به ما واگذار کنند و شاه هم باشد که سلطنت کند نه حکومت، آنوفت من جواب آن زنى که ظهر وقتى که سفره‌اش را پهن می‌‌کرده و دوسه تا جوانانش در کنارش بوده‌‌‌‌‌اند و با هم غذا می‌‌خوردند، حالا نگاه می‌‌کند و می‌‌بیند که هیچیک از جوانانش نیستند و همه شهید شدند، جواب این زن را چه بگویم؟ او بگوید که جوانهاى ما را به کشتن دادند و خودشان رفتند صلح کردند و آشتى نمودند؟ نخیر، جز آنکه شاه برود چیز دیگرى نیست». این حرف را ایشان در آنموقع که می‌‌زد، شاید صدى نود و نه مردم این معنى را محال می‌‌دانستند. . آیت‌الله شهید صدوقى - روزنامه كیهان - 21 / 11 / 60.