امام سعی می‌کردند در نظر دادن و در پاسخ به سوالات، عمدتاً و بخصوص به‌ سوالات اجتماعی آنقدر دقیق باشند که دشمن نتواند در خلال پاسخشان استفاده‌ای‌ بکند. از جمله وقتی کمک به مبارزین فلسطینی را اجازه فرمودند، یک عنصر‌ فرصت‌طلب که شئون روحانی مسجدی را در تهران داشت، مدعی شد من شخصاً از‌ طرف امام مأمور هستم وجوه شرعیه را به نفع فلسطینی‌ها جمع‌آوری کنم و به آنها‌ برسانم. همه از طرفی خوشحال بودند و از طرفی تعجب می‌کردند که چطور این‌ شخص! با اینکه دیگران هم بودند. لذا ظاهراً آقای کروبی نامۀ استفتا مانندی به امام‌ نوشت که آیا چنین شخصی از طرف شما اجازه‌ای دارد یا خیر؟ من سوال را خدمت‌ ایشان بردم، فرمودند: «من به این استفتا جواب نمی‌دهم.» عرض کردم: چرا؟‌ فرمودند: «چون اسم شخص در آن است و این شخص مرتبط است با یکی از‌ شخصیتهایی که در صراط مرجعیت است (در نجف ساکن بود) و طبیعی است که با‌ این پاسخ منفی که من به این سوال می‌دهم این شخص و به تبعش آن شخصیت‌ روحانی که آینده‌ای دارد و بالاخره در صراط مرجعیت است لطمه خواهد دید و از‌ حیثیت ساقط خواهد شد و من صحیح نمی‌دانم اینطور سوء استفاده‌ای بشود. شما‌ کلی سوال بکنید. بگویید آیا کسی تا به حال از طرف شما اجازه یا دستوری برای‌ جمع‌آوری دارد یا نه؟ من پاسخ خواهم داد».