برای اینجانب و برخی از دوستان دیگر که صبحها، اول وقت خدمت امام می‌‌رسیدیم مسلّم بود که ایشان سر ساعت هشت و دو سه دقیقه – یعنی پس از این که خلاصۀ اخبار را گوش می‌‌کردند – زنگ می‌‌زدند و ما برای گزارش کارها و انجام وظایفی که داشتیم خدمتشان می‌‌رسیدیم، به طوری که اگر یک روز این وقت به هشت و پنج دقیقه می‌‌رسید، می‌‌فهمیدیم که اتّفاق تازه‌ای افتاده و وضع و حال ایشان مناسب نیست و یا کسی نزدشان رفته و مانع زنگ زدن ایشان گشته است، به همین جهت، خودمان به اتاق می‌رفتیم و همان طور که حدس زده بودیم... . حجة‌الاسلام والمسلمین رسولی محلاتی – حوزه – ش 38 و 37، ص 63.