

مرحوم آقای حکیم به خاطر موضع مخالفتی که در برابر بعثیها داشتند به صورت مظلومانهای درگذشت. پس از فوت ایشان حکومت عراق درصدد کسب اعتبار در بین شیعیان و جبران گذشته بود از اینرو رئیس جمهور وقت عراق حسن البکر در مراسم تشییع آقای حکیم شرکت کرد و مسؤولین حکومتی استان کربلا نیز همشان بر این بود که در مجلس فاتحهای که گرفته میشود شرکت کنند. طبعاً پس از مجلسی که بستگان برگزار میکنند مراجع مشهور نجف بس از آقای حکیم حضرت امام، آقای شاهرودی و آقای خوئی بودند حکومت عراق به آقای شاهرودی اهمیت نمیداد لذا در مجلس ایشان کسی از مقامات حکومتی شرکت نکرد. در مجلس آقای خوئی هم شرکت نکردند زیرا رژیم عراق بنا داشت از آقای خوئی حمایت کند و نزدیک شدنشان به ایشان با توجه به موضع سخت آقای حکیم در برابر بعثیها به حیثیت ایشان لطمه وارد میشد با این حساب تنها مجلسی که تصمیم گرفتند در آن شرکت کنند مجلس فاتحهای بود که امام گرفتند. عراقیها قصد داشتند با اینکار به مردم نشان بدهند که چون ایشان فرد مبارز و ضد شاه است ما در مجلس او شرکت میکنیم و ضمناً در انظار عراقیها امام به عنوان کسی که خودشان سمپات او هستند معرفی کنند. در هنگامی که امام را به عنوان صاحب مجلس دم در نشسته بودند و به شخصیتهایی که میآمدند احترام میکردند مقامات حکومت نیز آمدند. استاندار، فرماندار، فرمانده لشکر، شهردار، رئیس شهربانی بودند. مردم همه منتظر عکسالعمل امام در برابر آنها بودند. امام همانطور که نشسته بود از جای خود تکان نخوردند به طوری که استاندار ناگزیر شد خم شود و به امام دست بدهد. اطرافیان هم به پیروی از امام جلوی این افراد بلند نشدند و آنها در نهایت تحقیر رفتند وسط جمعیت جایی پیدا کردند و نشستند. در همین حین شیخ ساده و ناشناسی وارد مجلس شد امام تمام قد جلوی او بلند شدند و احترام کردند. این دو برخورد امام آنچنان بود که همه حضار بیاعتنایی ایشان را به رجال حکومتی فهمیدند. . حجةالاسلام والمسلمین دعایی – حوزه – ش 45 – ص 90