امام معمولاً در مجالس سکوت اختیار می‌کردند، مگر موقعی که کسی از ایشان چیزی می‌پرسید. برخلاف بعضی که وقتی کسی خدمتشان می‌رسد، شروع می‌کنند به صحبت کردن که بله نظریه من چنین و چنان است. امام ساکت می‌نشستند، اگر کسی چیزی می‌پرسید جواب می‌دادند آن هم جوابهای حساب شده. . حجة‌الاسلام والمسلمین احمد صابری همدانی – پا به پای آفتاب – ج 3- ص 271.