اصلا در دوران زندگى امام من تاکنون ندیدم یک مرتبه با یک کسى بلند صحبت کنند؛ یعنى اسم یک کارگرشان را سبک نمى‌بردند. همیشه اسم را با خوبى مى‌بردند یا یک چیزى به آن اضافه مى‌کردند و مثلا اگر آنها کسالت پیدا مى‌کردند به آنها سرکشى مى‌کردند، مثلا به در اتاقشان مى‌رفتند. در مى‌زدند و مى‌گفتند: «بتول خانم حالت چطور است؟ حالت خوب شده؟ تب داشتى دیشب». از اتاقشان مى‌آمدند بالاى سر این و از او احوالپرسى مى‌کردند، سراغ این را مى‌گرفتند و همین، خیلى باعث خوشحالى کارگران مى‌شد. . مصطفوى، صدیقه؛ سروش؛ ش 476، ص 10.