امام از همان ابتدا از هر کاری که شائبه شهرت‌طلبی و مقام‌خواهی داشت اجتناب‌ می‌ورزید. به عنوان مثال اجازه نمی‌داد کسی پشت سرش راه برود. اگر شاگردی‌ اشکالی داشت و می‌آمد تا در بین راه از ایشان سوال کند، امام می‌ایستاد و اشکال را‌ پاسخ می‌داد، بعد هم به او می‌گفت: «بفرمایید بروید».