سال 65، هنگام سفر حج، براى خداحافظى خدمت امام رسیدم. واقعا لحظات خوب و ارزشمندى بود. ایشان در مورد تبلیغات حج خیلى سفارش کردند و به روحانیون گروهها فرمودند: «تا مى‌توانید در بازارهاى حجاز وقت تلف نکنید، چون خود حجاز چیزى ندارد. اینها همه از غرب مى‌آید.» بعد خرج سفر را عنایت کردند. ایشان واقعا در حق ما کوچکترها بزرگوارى مى‌کردند و ما شایستگى آن را نداشتیم تا جبران الطافشان را کنیم. وقتى در برگشت از سفر حج خدمتشان رسیدم. فرمودند: «خوب، تعریف کن که آنجا چه چیز بود». واقعا تصور نمى‌کردم که آقا از من این سوال را بکنند و این قدر متواضع باشند، من هم شروع به بازگویى مسائل کردم و گفتم، طبق وظیفه‌اى که شما به بنده محول کرده بودید، پیامتان را به گوش مردم رسانیدم و وقتى پیام شما در روز ششم ذیحجه در مکه قرائت شد، بسیارى از حجاج، بیست و پنج کیلومتر راه را پیاده به سوى خانه خدا حرکت مى‌کردند تا مبادا یک ریال سعودى خرج کنند و پول اتوبوس بدهند. وقتى هم حجاج متوجه اجناس آمریکایى مى‌شدند، از خرید صرف نظر مى‌کردند. مطلب را که به پایان رساندم، ایشان چند لحظه مکث کردند و در حالتى خاص و با روحیه‌اى بزرگوارانه فرمودند: «ما ملت خوبى داریم. خدا این ملت را حفظ کند». . بهاالدینى، احمد؛ پابه‌پاى آفتاب؛ ج 1، ص 263.