حساب منزل امام دست من بود. هر کس اگر خریدى براى منزل مى‌کرد به من مى‌گفت و پولش را مى‌گرفت. یک روز دختر امام (خانم بروجردى) به من گفت شوفاژ منزل ما خراب است. زمستان بود. یکى را فرستادم درست کرد و 600 تومان دستمزد گرفت. مدتى گذشت من خجالت مى‌کشیدم به خانم یا آقاى بروجردى بگویم. یک مرتبه دیگر هم خرجى براى تعمیر ماشین آقاى انصارى کردم که مبلغ آن مدتى همین طور ماند. سر ماه که خواستم صورت حساب خرج منزل را به امام بدهم این دو قلم را هم به حساب امام اضافه کردم و به آقاى صانعى دادم، او هم پولش را به من داد و صورت حساب را پیش امام برد. چون امام صورت حساب منزل را ماهانه مى‌دیدند، وقتى بررسى کردند، آن دو قلم حساب اضافه را مشاهده نمودند. بلافاصله حاج احمدآقا را خواسته به او گفتند برو ببین این دو قلم چیست. ایشان هم به من مراجعه کرد و پرسید. توضیح دادم، ایشان هم به امام عرض کرد. گویا امام فرموده بود: «برو و به میریان بگو از این به بعد حق ندارى یک ریال از حساب کسى پاى حساب من بنویسى و حساب هر کس را از خودش بگیر». . میریان، رحیم؛ مصاحبه مولف.