

امام در پرکاری هم به راستی کمنظیر بودند؛ تا آنجا که من به یاد دارم و از رفقای دوره جوانی و طلبگی ایشان شنیدهام هیچ گاه اوقات خود را به بطالت و به گفته طلبهها به گعدههای . قعده یا گعده: نشستهای خودمانی طلاب است. آنچنانی که معمولاً خالی از غیبت و ایذاء مومن و خندههای طولانی که موجب دلمردگی و دوری از خدا بود، نمیگذراند؛ بلکه اگر گاهی هم به ناچار گرفتار چنین مجالسی میشدند از هر گفتگویی که احتمال غیبت و ایذاء مومن و این گونه امور در آنها میدادند به شدت جلوگیری کرده و یا فوراً از آن جلسه خارج میشدند. ـ حجةالاسلام و المسلمین رسولی محلاتی - حوزه - ش 37 و 38 - ص 65 و 66.