امام عنایت و توجه خاصى نسبت به خانواده شهدا داشتند. معمولا وقت‌هایى که از ایشان براى خانواده شهدا مى‌گرفتیم گاهى دو سه مرتبه در روز مى‌شد و زمان مشخصى بود. عده‌اى مى‌آمدند امام صحبت مى‌کردند. عده‌اى دیگر به عللى مثلا ماشینشان در راه خراب مى‌شد و به موقع به حسینیه نمى‌رسیدند. امام صحبتشان که تمام مى‌شد و به اتاقشان مى‌رفتند اینها مى‌رسیدند و امام دوباره برمى‌گشتند و صحبت مى‌کردند. بارها مى‌شد که برنامه‌ها تمام شده بود و صدا و سیما رفته بودند و میکروفن جمع شده بود که یک مرتبه عده‌اى از راه مى‌رسیدند. من واقعا خجالت مى‌کشیدم مزاحم امام شوم. یک مورد که در رودربایستى قرار گرفتم که مطلب را خدمت آقا مطرح کنم، از دیدارکنندگان خواستم شعار بدهند. یک مرتبه امام را دیدم که از اتاق خارج شده و به طرف آنها رفتند (عبا روى دوششان نبود و با همان لباس راحتى در حسینیه حضور یافتند و روى صندلى نشستند). گفتم: اماما من عذر مى‌خواهم. فرمودند: «نه اینها خانواده شهدا هستند.» . همان؛ ص 108 و 109.