وقتى امام در هواپیما در پاسخ به سوال خبرنگارى که از ایشان پرسید: حال که به خاک ایران قدم مى‌گذارید چه احساسى دارید؟ فرمودند: «هیچ». مغرضین و بهانه‌جویان مکرر با تلفن سوال مى‌کردند که چرا امام از ورود به ایران که این همه فداکارى کرده و جوانان عزیزش را نثار انقلاب اسلامى نموده، هیچ احساسى ندارند. یک روز خدمت امام رسیده و این موضوع را به ایشان عرض کردم. امام با تعجب فرمودند: «چقدر بى‌انصافند! نسبت به عواطف و احساسات و فداکاریهاى مردم در سخنرانى فرودگاه گفتم که این همه عواطف و احساسات به دوش من سنگینى مى‌کند و من نمى‌توانم پاسخ آن را بدهم، لکن راجع به خاک ایران هیچ‌گونه احساسى ندارم؛ زیرا براى من خاک ایران و عراق و کویت یکسان است.» . فردوسى‌پور، اسماعیل؛ سرگذشتهاى ویژه از زندگى امام خمینى(س)؛ ج 4، ص 150.