وقتى امام مطلع شدند یکى از افراد مورد شناختشان براى خرید منزل مقروض شده و در بازپرداخت آن دچار مشکلى گردیده است، دستور دادند قرض او ادا شود. شخص مزبور با تشرف به خدمت امام و ضمن تشکر و معذرت از جسارت حرف زدن روى حرف امام به عرض رساند، حقیر تاکنون سعى کرده‌ام در زندگى خود از وجوه شرعیه استفاده نکنم و اگر اجازه بدهید مى‌خواهم این روش را همچنان ادامه دهم. امام در آن وقت چیزى نگفتند، ولى چند روز بعد بخشى از مبلغ را از وجوه متعلق به خودشان لطف فرمودند و حدود دو سه هفته بعد نیز از تتمه بدهى شخص مزبور سراغ گرفته و سپس آن را نیز پرداخت فرمودند. . محتشمى‌پور، على‌اکبر؛ جمهورى اسلامى؛ 13/3/69.