وقتى کسى از حالت بیهوشى مى‌خواهد بیرون بیاید، معمولا حال خاصى به او دست مى‌دهد. سردرد مى‌گیرد و خلاصه حالت نیمه بیهوشى، از خود بیهوشى به مراتب بدتر و سخت‌تر است. و قطعا کسى در آن حالت که حواس درستى ندارد،‌نمى‌تواند به فکر چیزى باشد، ولى امام که همه چیزش استثنایى است، در این‌مورد نیز حالى عجیب داشت. هنگامى که امام را از اطاق بیهوشى بیرون آوردند، دیدم لبهاى امام تکان مى‌خورد، به دکتر گفتم: نگاه کنید، ظاهرا امام دارند ذکر مى‌گویند. دکتر گفت چون دندانها در دهان امام نیست، لبها قدرت ندارد، لذا لرزش دارند!! من با دقت از زیر ماسک اکسیژن نگاه کردم، دیدم زبان مبارک امام نیز دارد تکان مى‌خورد، اینجا بود که همه یقین کردیم، امام در آن حالت استثنایى هم از یاد و ذکر خدا غافل نیست. . بهاالدینى، احمد (از اعضاى بیت امام)؛ پاسدار اسلام؛ سال 8، ش 91، ص 40.