

روزهاى آخر که قرار بود آقا را عمل کنند، آقا طبق معمول که روزى نیم ساعت آن هم سهبار در روز قدم مىزدند به على (فرزند حاج احمدآقا) گفتند: «على بیا آخرین قدمها را با هم بزنیم». ما گفتیم: آقا، چنین حرفى را نزنید. شب که شد، امام شام میل نداشتند. خانم گفتند: آقا، هر طور شده این یک قاشق آبگوشت را بخورید. باز گفتند: «میل ندارم». خانم گفتند: «به خاطر من هم که شده میل بفرمایید». گفتند: «حالا دیگر آخر شب است. چه فایده که من بخورم یا نخورم حالا دیگر شب وداع است و آخرین شب». . اشراقى، زهرا؛ فصل صبر؛ ص 130.