

امام، صرف سهم مبارک امام(ع) را برای ساختن مسجد اجازه نمیدادند، مگر به دو شرط، یکی مورد نیاز بودن مسجد و دیگر آن که بودجۀ آن از طریق دیگری مانند وجوه خیریّه و تبرّعات تأمین نشود. لذا اگر سوال کننده توجه به دو شرط مذکور داشت و در متن سوال آنها را قید کرده بود، میفرمودند: «در فرض مذکور مجازند پرداخت کنند.» و اگر توجه نداشت یا قید نکرده بود، پاسخ میدادند: «چنانچه مورد نیاز باشد و از طریق دیگری تأمین نشود، مجازند پرداخت کنند». آنچه ذکر شده، در مورد اصل مسجد و ساختمان آن بود. اما در مورد تزئینات و تهیه لوازم غیرضروری و درجۀ دوم از قبیل سنگ، کاشی، فرش... معمولاً به صورت مطلق اجازۀ صرف وجوه شرعی را نمیدادند. در این رابطه نمونههای بسیاری وجود داشت. از جمله این که یک نفر استجازه کرده بود که مبلغ سی هزار تومان بابت سهم مبارک امام(ع) برای فرش مسجدی در خیابان اباذر تهران پرداخت کند. امام فرمودند: «اجازه نمیدهم». . حجةالاسلام والمسلمین رحیمیان – در سایه آفتاب، ص 47.