امام مقید بودند تا آنجا که امکان دارد کار خود را بر دیگرى تحمیل نکنند و کار خودشان را خودشان انجام بدهند. در نجف گاهى اتفاق مى‌افتاد که امام روى پشت‌بام متوجه مى‌شدند که چراغ آشپزخانه یا دستشویى روشن مانده؛ به خانم و دیگران که طبقه بالا بودند دستور نمى‌دادند که بروند چراغ را خاموش کنند. خود راه مى‌افتادند و سه طبقه را در تاریکى پایین مى‌آمدند و چراغ را خاموش مى‌کردند و بازمى‌گشتند. گاهى قلم و کاغذ مى‌خواستند که در اتاق طبقه دوم منزل بود؛ به هیچ کس. حتى به فرزندان مرحوم حاج آقا مصطفى دستور نمى‌دادند که براى او بیاورند. خودشان برمى‌خاستند از پله‌ها بالا مى‌رفتند و کاغذ و قلم برمى‌داشتند و بازمى‌گشتند. . روحانى، حمید؛ سرگذشتهاى ویژه از زندگى امام خمینى(س)؛ ج 1، ص 117.