

روزی در مجلسی که عدهای از فضلا نشسته بودند، از امام یک سوال علمی کردند. در واقع یکی از آقایان به یکی دیگر از علما گوشه و کنایه میزد. چهرۀ امام بر افروخته شد و فرمودند: «منزل من جای گوشه و کنایه نیست. مجالس باید مجالسی خدایی باشد. مجالس نمیتوانند جوری باشند که کسی در آن به مومنین و مسلمانها گوشه و کنایه بزند. . حجةالاسلام والمسلمین علیاکبر مسعودی – پا به پای آفتاب – ج 4، ص 153.