یک بار یکى از بستگانمان در چند سال پیش (در زمان بنى‌صدر) آمدند خدمت امام. تابستان بود و ما توى حیاط بودیم. آن شخص خیلى اعتراض داشت و نظرات خاص خودش را داشت و خیلى بلند و تند با امام برخورد کرد. مى‌گفت شما باید بگذارید بیایند در منزلتان مرگ بر فلان و بهمان بگویند، اما امام با اینکه من در قیافه‌شان ناراحتى را مى‌دیدم با او برخوردى خیلى ملایم داشتند و به او گفتند: «چرا داد مى‌کشید؟ بیایید باهم صحبت کنیم، حالا جورى باهم کنار مى‌آییم. من که نگفتم کسى نیاید و جلوى کسى را نگرفتم، همه در صحبتهایشان آزاد هستند». و خیلى ملایم با او برخورد کردند و این برخورد در دورانى بود که امام کسالت داشتند و من نگران قلب ایشان بودم. . مصطفوى، زهرا؛ مصاحبه مولف.