یک روز از اقامت امام در پاریس می‌‌گذشت. ایشان از وضع آپارتمان ناراحت بودند. آپارتمان در طبقه چهارم و بسیار کوچک بود. امام اصرار داشتند محل اقامتشان عوض شود. برادران به تکاپو افتادند تا محل مناسبی تهیه نمایند و گویا به نتیجه رسیدند. صبح روز دوم امام به عنوان دیدن منزلی که در نظر گرفته بودند آپارتمان را ترک کردند. از طرفی خبر ورود امام به پاریس همه جا منتشر شده بود، برادران و خواهران دانشجو و غیر دانشجو از سراسر اروپا به عزم زیارت و دیدار امام رهسپار پاریس شده بودند. روز دوم مانند روز اول، آپارتمان مملو از خواهران و برادران گردید و در حالی که امام حضور نداشتند اکثر آنان از غیبت امام نگران و ناراحت شدند و می‌‌پرسیدند: امام کجایند؟ چرا نیستند؟ ما از راه دور آمده‌ایم. آیا امام هم مانند رهبران مسیحی نمی‌‌خواهند با مردم تماس بگیرند؟ چرا امام را از ما مخفی می‌‌کنید؟ چرا نمی‌گذارید امام و رهبرمان را ببینیم؟ بعضی هم می‌‌گفتند: شنیده‌ایم کمیته‌ای به عنوان کمیته تصمیم‌گیری تشکیل شده و امام مجری تصمیمات این کمیته است اگر بنا است بنی‌صدر، قطب‌زاده، دکتر یزدی و... اطراف امام باشند و برای امام تصمیم بگیرند، ما راضی نیستیم، ما نمی‌گذاریم. هدف از تشکیل کمیته تصمیم‌‌گیری، تعیین مسؤولیتها و مشخص نمودن وظایف و برقرار شدن نظم و ترتیب در کارهای مربوط به دفتر امام بود، که متأسفانه شایع کردند، کمیته‌ای به نام کمیته تصمیم‌گیری تشکیل شده است، این کمیته تصمیم می‌‌گیرد و امام اجرا می‌‌کند. هرچه برای برادران و خواهران محترم توضیح می‌‌دادم و می‌‌گفتم اینطور نیست، اشتباه می‌‌کنید، امام در اختیار شماست، مخفی نشده، کسی نمی‌تواند امام را مخفی کند، امام مانند پدران روحانی و کشیشان مسیحی از مردم فاصله ندارد، کسی نمی‌تواند او را از مردم جدا کند و برایش تصمیم بگیرد، امام رهبری است که خود فکر می‌‌کند، تصمیم می‌‌گیرد و عمل می‌‌کند، حرف می‌‌زند، قلم برمی‌دارد و با بهترین عبارت اعلامیه صادر می‌‌کند و پیام می‌‌دهد. امام کسی نیست که برایش بنویسند و او امضا کند!! و این از افتخارات ماست که چنین رهبری داریم. امروز هم امام تشریف برده‌اند خانه و محل مناسبی برای ملاقات و دیدار آقایان تدارک ببینند وقتی مستقر شدند برنامه ملاقات و دیدار مرتب و منظم خواهد شد شما نگران نباشید. امام اطرافی و حاجب ندارد که مانع ملاقات شما بشود فایده‌ای نداشت اغلب برادران که از راه دور آمده بودند ناراحت و عصبانی بودند و نمی‌توانستند بپذیرند که عدم حضور امام یک امر عادی است. بالاخره قانع شدند مشروط بر اینکه فردا روز سوم در همان محل امام را زیارت کنند، من هم قول دادم که فردا صبح در همان مکان با امام ملاقات داشته باشند. بعدازظهر مرحوم املایی آمد و اظهار داشت خانه‌ای که برای امام دیده‌اند دور است و چون تلفن ندارد بنا شده فعلاً این محل به خاطر تلفن به عنوان دفتر امام باقی بماند، شما برو من اینجا می‌‌مانم. در فاصله چهل کیلومتری به دهکده نوفل لوشاتو رسیدیم، وارد باغی شدیم که ساختمانی کوچک مرکب از دو اتاق یک اتاق نسبتاً بزرگ و یک اتاق کوچک و یک پستو بود که بعداً محل دفتر و تلفن شد، نماز جماعت در همان اتاق بزرگ و ملاقاتها در اتاق کوچک برگزار می‌‌شد. اتاق کوچک محل خواب و استراحت امام و اتاق بزرگ محل تجمع، سخنرانی و استراحت همراهان بود. وقتی وارد شدم، بنی‌صدر، قطب‌زاده، دکتر یزدی و... نشسته بودند و صحبت می‌‌کردند. من گفتم اینجا بسیار دور است، رفت و آمد برای مردم و دانشجویان مشکل است، جواب دادند از اینجا بهتر جایی نداریم! جریان برخورد و اعتراض برادران دانشجو و قولی را که داده بودم گفتم، به من خندیدند و چون امام را به درستی نمی‌شناختند و از روحیات امام خبر نداشتند و درک نمی‌کردند که تمام این هجرتها، سرگردانیها، نابسامانیها بخاطر همین دانشجویان سرگردان و مردم مستضعف است نه برای خوشگذرانی و خوش بودن لذا گفتند: امام از اینجا هیچ جا نمی‌روند!! البته آن خصوصیاتی را که امام برای محل اقامتشان در پاریس در نظر داشتند در آنجا تطبیق نمی‌کرد. یعنی یک ساختمانی باشد که اطرافش همسایه‌ای نباشد که در اثر رفت و آمد زیادی که به منزل ایشان می‌‌شود زحمتی برای آنها و برای کسبه یا ساکنین آنجا نشود. یک همچنین منزلی را در پاریس برادرانی که آنجا بودند سراغ نداشتند این منزلی که در نوفل لوشاتو بود منزل یکی از برادران ایرانی بود که خود او هم در آنجا سکونت نداشت و خالی افتاده بود، پیشنهاد کردند که یک همچنین منزلی در آنجا هست که اطرافش هم باز است و خانه‌ای نیست که مزاحمتی برای کسی ایجاد کند و لذا امام موافقت کردند که بروند آنجا. . حجةالاسلام والمسلمین اسماعیل فردوسی‌پور – ویژه نامه – روزنامه جمهوری اسلامی – 18 / 11 / 63.