

از ژاندارمری که کنار جاده نگهبانی میکرد پرسیدم: «منزل آیتالله خمینی کجاست؟ ژاندارم، خانهای کوچک و محقر را در آن طرف جاده به من نشان داده و گفت: «منزل آیتالله آنجاست.» از مشاهده آن خانه تعجب کردم چون من انتظار نداشتم که مردی چون آیتالله خمینی پیشوای مذهب شیعه در آن خانه محقر زندگی کند. ژاندارم از من نپرسید که کی هستم و برای چه نشانی خانه آیتالله خمینی را از او گرفتهام، ولی من خود را معرفی کردم و گفتم خبرنگار مجله هفتگی «پاری مچ» هستم و آمدهام که آیتالله خمینی را ببینم و با او مصاحبه کنم. ژاندارم گفت: «به خاطر داشته باشید که قبل از ورود به اتاق کفشها را بکنید.» بعد از کندن کفش وارد اتاقی شدم که عریان بود و تا آن روز اتاقی که آن چنان عریان جز در ساختمانهای تازهساز که هنوز کسی در آن سکونت نکرده ندیده بودم، یگانه مبل اتاق را یک قطعه فرش تشکیل میداد که بر کف آن گسترده بودند و غیر از آن هیچ چیز در آنجا به نظر نمیرسید آن اتاق با یک لامپ بدون حباب که در انتهای یک سیم از سقف آویزان شده بود روشن میشد. من خودم را معرفی کردم و کارت خبرنگاریم را نشان دادم و گفتم که آمدهام با امام مصاحبه کنم. مردی مودب و ریشو مرا به نویسنده کتابی معرفی کرد که شرح زندگی امام را نوشته بود، اما من اظهار بیصبری کردم و گفتم: «به این جا آمدهام که آیتالله را ببینم چرا به او اطلاع نمیدهید که برای دیدارش آمدهام؟» گفتند برای این که اکنون موقع نماز است و آیتالله برای نماز خواهند رفت و شما او را خواهید دید. ـ خبرنگار مجله پاری مارچ فرانسه - مرزداران - ش 53 - ص 38.