

امام صحبت بیمورد زنها با نامحرم را ضرورت نمیدیدند. مثلاً در خانه خودشان وقتی که یکی از نوههای پسرشان مکلف میشد ما دیگر با آنها در یک اتاق نمینشستیم. البته جالب اینجاست که وقتی ما نزدشان بودیم نمیگفتند که ما از اتاق بیرون برویم بلکه به او میگفتند بیرون برود. یا اگر من پهلوی ایشان بودم و نوه مکلف شدهشان که مثل پسر خودم بود میخواست وارد اتاق شود به او گفتند کسی اینجا هست. . فاطمه طباطبائی، پا به پای آفتاب (جدید)، ج 1، ص 176.