هر مرتبه که بنی‌صدر پیش می‌‌آمد امام می‌‌فرمودند: مجاهدین و گروههای فاسد را از خود دور کن. مردم و روحانیت به درد تو می‌‌خورند، تو اگر این دو را نداشته باشی هیچی، و در ایران هیچ کاری نمی‌توانی بکنی. ولی او که طبق نقشه حساب شده کار می‌‌کرد گوشش به این حرفها بدهکار نبود و به هیچ وجه حاضر نشد گوش به حرف امام دهد. من بارها خدمت امام عرض می‌‌کردم که من چه کار کنم، بنی‌صدر اینگونه است ولی با اینکه دل امام از بنی‌صدر خون بود می‌‌فرمودند: چون تو وابسته به من هستی باید نسبت به کارهای او عکس‌العمل نشان ندهی. این اواخر امام با تمام دل خونی که از این خائن خودفروخته داشتند سعی می‌‌کردند در سخنرانی‌ها به گونه‌ای صحبت نمایند تا مردم نگویند این هم رییس جمهورمان. این اواخر که کم‌کم کار به جاهای باریک کشیده بود وقتی او می‌‌آمد خدمت امام، ایشان به او تشر می‌‌زدند و حتی یک مرتبه به او گفتند تو فکر نکن رأی آوردی، مردم طرفدار اسلام هستند. رأیی که به تو دادند رأی به تو نیست رأی به اسلام است. مردم فکر کردند تو آدم معتقدی هستی، منافع کشور و ملت در نظرت هست و با آنچه ملت مخالفت است مخالف هستی و آمدند و رأی به تو دادند ولی اگر روزی برای مردم روشن شود که تو چه کاره هستی همه مقابلت خواهند ایستاد. ولی او با کمال وقاحت گفت نه آقا من اینقدر رأی دارم و اگر الآن هم رأی گیری شود رأیم بیشتر می‌‌شود!! امام تمام سعیشان این بود که اولین رییس جمهور کارش به اینجا نکشد. وقتی همه با هم می‌‌آمدند نزد امام، امام می‌‌فرمودند سعی کنید وضع به صورتی در نیاید که من احساس تکلیف شرعی کنم. شماها سعی کنید وضع بهم نریزد. واقعاً این برای امام مهم بود ولی وقتی امام دیدند که این به هیچ وجه زیر بار حرف حق نمی‌رود اول او را از فرماندهی کل قوا عزل کردند و بعد هم تصمیم مجلس را امضاء فرمودند و بحمدالله یکی از بزرگترین خطرات این جمهوری به دست امام خنثی شد. . حجة‌الاسلام والمسلمین سید احمد خمینی – روزنامه اطلاعات – 9 / 2 / 61.