خواهرى داشتم که در عنفوان جوانى در سن 17 سالگى در یکى از بیمارستانهاى تهران‌به رحمت حق پیوست. وقتى خبر فوت او در نجف بگوشم رسیدتا مدتى بر اثر‌تالمات روحى حال رفتن به درس امام را نداشتم تا اینکه در همین ایام شبى از درب‌قبله وارد خیابان الرسول شدم و از سمت چپ خیابان مى‌گذشتم که چشمم به امام‌افتاد که از سمت راست خیابان به طرف حرم تشریف مى‌بردند. سه ساعت پس از‌مغرب بود و خیابان خلوت؛ از دور خدمتشان سلام و عرض ادب کردم ولى با‌کمال‌تعجب مشاهده نمودم که آقا تغییر مسیر داده و عرض خیابان را کاملا طى کردند و‌طرفم آمدند و مرا مورد تفقد خود قرار دادند و درگذشت خواهرم را به من تسلیت‌گفتند. به حق، تسلیت امام تسکینى براى سوز دلم بود؛ بطورى که فرداى آن شب‌به درس آقا رفتم پس از حضور در درس امام باز هم تا چند روز از فرط تاثر نمى‌توانستم درس آقا را که همیشه مقید به نوشتن آن در همان مجلس درس بودم، بنویسم تا اینکه متوجه شدم که نگاه امام در اثناى درس با اینکه به شاگردان طبق معمول یکنواخت و مساوى بود، نسبت به من بیشتر از دیگران است با نگاه ممتد امام که گویاى روشنى بر ادامه برنامه پیشینم بود شروع مجدد به نوشتن درس نمودم و به کارم ادامه دادم. . رودبارى، مجتبى؛ 15 خرداد؛ ش 7.