در حوزه رسم بود وقتى فضلاى اهل منبر از سفر تبلیغى برمى‌گشتند بعضى از آقایان مراجع به دیدن آنها مى‌رفتند. در آن دیدار از شهرى که منبرى رفته بود و آنچه اطلاع داشت و احیانا اتفاقاتى که در منبر برایش روى داده بود سخن به میان مى‌آمد و اگر محل نیاز به کارى دینى داشت بازگو مى‌شد تا خود آن آقایان یا در زمان مرحوم آیت‌الله‌ بروجردى از ایشان بخواهند به آن کار رسیدگى شود. و به نیاز و انتظار مردم پاسخ دهند. امام کمتر به دیدن کسى مى‌رفتند، و شاید هم نمى‌رفتند. روزى بنده را در خیابان دیدند، سلام کردم، جواب دادند و فرمودند: «آقاى دوانى! من عادت ندارم به دیدن کسانى که از سفر برمى‌گردند بروم، ولى اگر شما منزل باشید فردا صبح ساعت 11 به دیدن شما مى‌آیم». عرض کردم در خدمت هستم. تشریف بیاورید. روز بعد درست سر ساعت امام تنها به منزل کوچک ما در کوچه کاظمى واقع در خیابان صفائیه تشریف آوردند. مختصرى احوال پرسیدند و جواب عرض کردم و طبق معمول ساکت شدند. از سفر تبلیغى آبادان و خرمشهر برگشته بودم. از آن مقوله سخنى به میان نیامد. چند فرم از اوایل کتاب شرح زندگانى استاد وحید بهبهانى را آوردم و عرض کردم: آقا! فروق بین اخبارى و اصولى چندتاست؟ فرمودند: «درست یادم نیست، در کتابها نوشته‌اند». عرض کردم: بنده در این باره تفحص زیاد نمودم تعجب است که در کمتر جایى هست ولى توانستم به دست بیاورم که تعداد آنها را تا 86 فرق دانسته‌اند. از میان آنها 11 فرق اساسى که اخبارى با اصولى دارد در عنوان «موارد اختلاف اخبارى و اصولى» آورده‌ام، سپس فرمها را دادم به ایشان ببینند و خود رفتم چاى بیاورم. ایشان لحظاتى به عناوین مختلف صفحات آن فرم نگاه کردند و مرورى در مطالب نمودند. سپس آن را به زمین نهادند و عینک را از چشم برداشتند و چیزى نگفتند. شاید بیش از 20 دقیقه نگذشت که تشریف بردند، تا بیرون در و توى کوچه بدرقه کردم، خواستم تا سر کوچه بیایم که فرمودند: «نه برگردید، لزومى ندارد!» از مرحوم حاج آقا عبدالله‌ آل آقا، عموزاده همسرم پرسیدم، نمى‌دانم چه شد که حاج آقا به دیدن من آمدند، و حال آن که شنیده‌ام و خودشان هم فرمودند، کمتر به دیدن کسانى که از سفر تبلیغى برمى‌گردند مى‌روند. مرحوم حاج آقا عبدالله‌ گفت: من به ایشان گفتم دوانى از یک خانواده شیخى بوده است، و همشهریانش همگى شیخى هستند. حتما به این خاطر به دیدن شما آمده‌اند. تا تفقدى کرده باشند، چون شما را در بین طلاب غریب دیده‌اند. . دوانى، على؛ امام خمینى در آئینه خاطره‌ها؛ ص 59.