

جمعیت فراوانى در خانه امام نشسته بودند. دست و پا شکستهها را مىآوردند و جمعیت گریه میکردند. تقریباً تنها کسى که گریه نمیکرد و با یک چهره برافروخته و روشن و مصممی صحبت میکرد خود امام بودند که مرتب میفرمود: اینها هزاران مبلغ برایمان درست کردند و ما را به طرف مقصدمان میکشانند براى اینکه اگر ما میخواستیم اعلامیه بدهیم و فجایع اینها را بگوییم چقدر باید کار میکردیم اما اینها خودشان عملاً به این همه مردم شهرستانى نشان دادند که جانورهاى درندهاى هستند لذا مرتب مردم که شهامت داشتند مىآمدند و رفت و آمد میکردند. امام نشسته بودند و لاینقطع صحبت میکردند و میگفتند بروید به شهرستانها و جنایاتى که دیدید به مردم بگویید و ما نیاز به اطلاعیه و اعلامیه نداریم. . حجةالاسلام والمسلمین كروبى - روزنامه جمهورى اسلامی- 15 / 3 / 62