در جریان مسأله انجمنهاى ایالتى و ولایتى و صدور اعلامیه‌ها و اوج‌گیرى نهضت، یک روز گفتند کسى از طرف شاه آمده و ملاقات خصوصى می‌‌خواهد. بعضى از آقایان ملاقات خصوصى را پذیرفتند ولى امام موافقت نکرده و فرمودند: «هر حرفى دارند، بیایند اینجا جلوى همه بزنند». ما آن روز دلمان می‌‌خواست برخورد امام را با کسى که از طرف شاه آمده بود، ببینیم. من از کسانى بودم که خیلى علاقه داشتم نحوه برخورد را از نزدیک ببینم. به همین دلیل سعى می‌‌کردم در آن ساعت، نزدیک ایشان باشم تا جریان را ببینم. تا اینکه زمان ملاقات مشخص شد. دقیقاً یادم است که امام در اتاق بیرونى نشسته بودند و اتاق نسبتاً پر بود. همه اطراف ایشان نشسته بودیم. اطلاع دادند: «آن آقا دارند می‌آیند. » امام به اتاق دیگرى که تقریباً محل کارشان بود و کتاب و زندگی‌شان در آنجا بود و همان‌جا مطالعه می‌‌کردند، تشریف بردند، عده‌اى هم در خدمتشان به آن اتاق رفتیم. حلقه کوچکى جلوى ایشان باز ماند اما بقیه به اصطلاح مسجدى نشستند و اتاق پر شد. من در فاصله خیلى نزدیکى نشستم و دقیقاً بر حرکاتشان ناظر بودم و اصولاً دنبال این بودم که نحوه برخورد را احساس کنم. بهبودى آمد و نشست. البته امام حرکت مختصرى کردند، یعنى بدون اینکه برخیزند، کمی‌‌ خم شدند. بعد بهبودى گفت: «ان‌شاءالله حال آقا خوب است؟» امام فرمودند: «الحمدلله». او گفت: «بهبودى آمده است، ان‌شاءالله بهبودى حاصل می‌‌شود! «یعنى خواست با شوخى مجلس را عادى کند و حرفش را شروع کند. امام فرمودند: «الحمدلله بد نیستم». و صحبت را شروع کردند. اولین نکته‌اى که من دریافتم، این بود که در ملاقاتها، همیشه ابتکار عمل در دست کسى است که حرف را شروع می‌‌کند. در آن هنگام قبل از اینکه او پیامش را برساند، امام شروع کردند و نسبت به حرفهایی که شاه زده بود و روحانیت را ارتجاع سیاه معرفى کرده بود، به تندى اعتراض کردند که: «توقع نبود ایشان (شاه) نسبت به این طبقه که این همه خدمت به مملکت کرده و می‌‌کنند، چنین و چنان بگویند. » و در همان جلسه یادم است که فرمودند: «زندگی اینها (روحانیون) از زندگی طبقه متوسط مردم و متوسط دولتیها هم پایینتر است. آن وقت نسبت به اینها این جور تعبیر می‌‌کنند. «و بعد کم کم بحث به جایی کشیده شد که دقیقاً یادم است روى کتاب «قانون اساسى» که بر روى کتابهاى پهلویشان بود، دست گذاشتند و فرمودند: اقلاً به این قانون عمل کنید. » حرف امام که تمام شد، بهبودى که ناچار تا آخر گوش کرده بود، گفت: «من فقط پیامی ‌‌آورده‌‌‌ام و می‌‌خواهم به اطلاع حضرتعالى برسانم. » یعنى وقتى که دید ایشان غیر از بقیه‌‌‌‌‌اند که بتواند جلسه را خصوصى کند و حرف بزند و عادى برخورد کند، پیامش را گفت. امام فرمودند: به ایشان بگویید حداقل به قانون عمل کنند. بعد دو، سه مسأله دیگر هم راجع به همان عنوان ارتجاع سیاه مطرح کردند. باز بهبودى گفت که: «من فقط یک پیام آورده‌‌‌ام و باید جواب بگیرم. » امام فرمودند: ما تکلیفمان را می‌‌دانیم و ایشان هم تکلیفشان را می‌‌دانند. . آیت‌الله محمد یزدى - پا به پاى آفتاب - ج 4 - ص 316