

قبل از این کسالت اخیر امام، شبها یکی از برادران پاسدار پشت در اتاق ایشان میخوابید. یک روز از ایشان سوال کردم، شما که مدتی شبها مراقب امام بودید، خاطرهای از امام دارید؟ گفت: «بله، امام شبها معمولاً دو ساعت به اذان صبح بیدار بودند. یک شب متوجه شدم که با صدای بلند گریه میکنند، من هم متأثر شدم و شروع کردم به گریه کردن. وقتی ایشان برای تجدید وضو بیرون آمدند، متوجه من شدند. فرمودند: «فلانی تا جوان هستی قدر بدان و خدا را عبادت کن، لذت عبادت در جوانی است آدم وقتی پیر میشود دلش میخواهد عبادت کند، اما حال و توانی برایش نیست.» ـ آیتالله توسلی - حوزه - ش 45 - ص 59.