امام اگر غذایى را نمى‌پسندیدند هیچ وقت حرفى نمى‌زدند. مشغول خوردن چیز دیگرى مى‌شدند؛ مثلا خرما، ماست و سبزى مى‌خوردند. یک روز غذایى جلویشان گذاشتند که آن را کنار گذاشتند. من خواستم شوخى کرده باشم گفتم: آقا چرا کفران نعمت مى‌کنید؟ گفتند: «من کفران نعمت مى‌کنم یا شما که نعمت خدا را به این روز انداخته‌اید؟ این که کفران نعمت نیست که اگر آدم یک غذایى را دوست ندارد، نخورد». . مصطفوى، زهرا؛ مصاحبه مولف.