

روزی مشهدی حسین که خادم منزل امام در نجف بود، به من میگفت: «یک دفعه رفتم مرغ خریدم. وقتی آمدم، آقا مرا دیدند و گفتند چی گرفتی؟ وقتی فهمیدند چه خریدهام، فوراً گفتند برو پس بده، برگردان». ما از قضایا خیلی تعجب میکردیم. آخر ما که تقصیر نداشتیم. جاهای دیگر و منازل دیگران را هم دیده بودیم و چشمهایمان به جاهای دیگر بود، به همین دلیل تعجب میکردیم و این رفتار امام برای ما تازگی داشت. . حجةالاسلام والمسلمین عبدالعلی قرهی، سرگذشتهای ویژه از زندگی امام، ج 1، ص 23.