

گاهی که علما از شهرستانها به قم میآمدند، مرسوم بود که علما و مراجع قم از آنها دیدن بکنند. اما امام جز از کسانی که با آنها آشنا بود دیدن نمیکردند و گاهی هم که ما پیشنهاد میدادیم قبول نمیکردند. یک روز به ایشان گفتم: «مگر دید و بازدید و اظهار محبت نسبت به اشخاص جزء اخلاق اسلامی نیست؟» فرمودند: «چرا» گفتم: «مگر اخلاق اسلامی نباید مورد عمل قرار گیرد؟» گفتند: «چرا» گفتم: «ما از شما انتظار داریم اخلاق اسلامی را نه برای مردمداری و ریا بلکه برای خدا عمل کنید.» فرمودند: «بله درست است باید من چنین بکنم، لکن با نفس اماره چه کنم؟» در صورتی که بعضی افراد شاید این رفتار ایشان را حمل بر تکبر میکردند. در صورتی که چنین نبود. در همان زمانها من مریض شدم و حدود یک ماه در حجره مدرسه حجتیه بستری بودم. در طول این مدت امام روزهای چهارشنبه در حجره از من عیادت میکردند، در صورتی که یک طلبه گمنام بیشتر نبودم. ـ آیتالله ابراهیم امینی - سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی - ج 4 - ص 109.