

امام در مورد تکخوانى زن وقتى که قرآن مىخواند یا موعظه مىکند یا روضه مىخواند، هیچ نظرى نداشتند. یعنى مىفرمودند: «اشکالى ندارد. ولى اگر این تکخوانى به صورت آواز در آمد و حالت مهیج به خود گرفت». طبیعتا حالت حرام پیدا مىکند. یادم هست در سال 49 نامهاى توسط شهید سعیدى براى امام فرستادیم. تازه خانمها در بلندگو سخنرانى مىکردند. یک عده از آقایان مقدس نما تبلیغ مىکردند که این خانمها از دین اسلام بیرون آمدهاند، چون با بلندگو صحبت مىکنند و نامحرم صدایشان را مىشنود. ما از امام استفتا کردیم. ایشان مرقوم فرمودند: «روضه خواندن، حدیث خواندن و قرآن خواندن بدون صوت، اگرچه زن بداند مرد هم صدایش را مىشنود حرام نیست. ولى اگر مردى بخواهد از این صدا لذت ببرد، براى او حرام مىشود. در مورد شعر و سرود هم باید ایجاد مفسده نباشد». . حدیدهچى، مرضیه؛ همان؛ 12/3/69، ص 62