خدا مى‌داند امام در نماز شبها و در گریه‌هایشان همیشه به مردم دعا مى‌کردند. همیشه راحتى مردم را مى‌خواستند، همیشه آرامش مردم را مى‌خواستند، چقدر سر مردم به مسئولین سفارش مى‌کردند. یا احیانا مسئولینى که قبلا داشتیم، اوایل انقلاب داشتیم که آن چنان به فکر راحتى مردم نبودند، چقدر سفارش این مردم را مى‌کردند. چقدر به آرامش مردم فکر مى‌کردند، چقدر به راحتى مردم فکر مى‌کردند. در ایام جنگ خدا مى‌داند در زمان بمبارانها از اتاق خودشان، از کنار پنجره تکان نمى‌خوردند؛ البته پنجره‌ها را چون همه مردم چسب زده بودند خوب براى ایشان هم چسب زده بودند ولى مکرر از ایشان خواستند، آقایان مسئولین خواستند، خانواده خواستند که جایى را تهیه مى‌کنیم شما بروید، آخر شما، مى‌گفتند: «اگر همه مردم امکان اینکه جایى باشد که به آنان صدمه‌اى نرسد داشته باشند، من هم مى‌روم. ولى من مى‌دانم که همه مردم ندارند، درست است که حالا یک سرى پناهگاه ساخته شده است اما عده قلیلى از مردم مى‌توانند استفاده کنند، ولى من که مى‌دانم همه مردم نمى‌توانند. من از جایم تکان نمى‌خورم». گفتم: آقا به خدا مردم خودشان خوشحال مى‌شوند که شما حفظ بشوید. شما به خاطر مردم خودتان را حفظ کنید. مى‌گفتند: «بله، آن یک وظیفه دیگر است ولى این یک وظیفه دیگر. من نمى‌دانم بروم جایى که فکر کنم در امان هستم. در صورتى که مى‌دانم همه مردم این دسترسى را ندارند». . اعرابى، فرشته؛ سروش؛ ش 476، ص 19.