اگر ما یک روز، دو روز به خانه‌شان نمى‌رفتیم، وقتى مى‌آمدیم، مى‌گفتند: «کجاها بودید شما؟ اصلا مرا مى‌شناسید؟» یعنى این طور مراقب اوضاع بودند. این قدر متوجه بودند. من بچه خودم را؛ فاطمه را، بعضى اوقات مى‌بردم. یک روز وارد شدم دیدم آقا توى حیاط قدم مى‌زنند. تا سلام کردم گفت: «بچه‌ات کو؟» گفتم: نیاورده‌ام، اذیت مى‌کند. به‌حدى ایشان ناراحت شدند که گفتند: «اگر این دفعه بدون فاطمه مى‌خواهى بیایى، خودت هم نباید بیایى.» این قدر روحشان ظریف بود. مى‌گفتم: آقا شما چرا این قدر بچه‌ها را دوست دارید؟ چون بچه‌هاى ما هستند دوستشان دارید؟ مى‌گفتند: «نه، من به حسینیه که مى‌روم اگر بچه باشد حواسم مى‌رود دنبال بچه‌ها؛ این قدر من دوست دارم بچه‌ها را. بعضى وقتها که صحبت مى‌کنم، مى‌بینم که بچه‌اى گریه مى‌کند یا بچه‌اى دارد دست تکان مى‌دهد، یا اشاره به من مى‌کند. حواسم مى‌رود به بچه.» . اشراقى، زهرا؛ همان؛ ص 17.