حسین احمدی روحانی در دیدار با امام از پاکی، آزادگی، وارستگی، شایستگی و پرهیزگاری بنیانگذاران و اعضای سازمان، سخن‌‌‌ها گفت و ستایش‌ها کرد و کوشید به امام بباوراند که این گروه در راه پیشبرد آرمانهای مقدس اسلامی به پا خاسته‌اند! به پشتیبانی از اسلام و قرآن برخاسته‌اند! و جز پیاده کردن قوانین اسلامی هدف و انگیزه‌ای ندارند و برای آنکه امام را به درستی تحت تأثیر قرار دهد و شیفته و فریفته سازمان سازد، آیه‌هایی از قرآن و خطبه‌هایی از نهج البلاغه را در نزد امام از بر خواند و تا آنجایی که توانست از خدا، اسلام و مسلمانی دم زد و به اصطلاح معروف «جانماز آب کشید». این برنامه درست یکماه ادامه داشت. نامبرده به طور روزانه یک ساعت و گاهی بیشتر به دیدار امام در نجف اشرف می‌‌رفت و از قرآن، نهج البلاغه و آیین خدایی سخن می‌‌گفت! و از سوی سازمان برای فداکاری در راه اسلام اعلام آمادگی می‌‌کرد! و برای گرفتن اعلامیه از امام در پشتیبانی از سازمان، پافشاری زیادی داشت. لیکن این شگردها و مقدس نماییهای او، نه تنها نتوانست امام را بفریبد، بلکه مایه ذهنیت، بدگمانی و دید منفی امام نسبت به سازمان گردید. امام بدون کوچکترین واکنشی در برابر سخن گفتن او از قرآن و نهج البلاغه و... اظهار داشتند، پشتیبانی من از گروه، نیاز به شناخت بیشتری از اعتقادات دینی و خط فکری و برنامه دراز مدت آنان دارد. از اینرو باید درباره آنان از علما و روحانیون آگاه تحقیق کند و نیز بایسته است که نوشته‌های سازمان پیرامون مسایل اعتقادی و سیاسی را مطالعه و بررسی کند! حسین احمدی روحانی که هیچگاه چنین واکنشی را از امام انتظار نداشت، در شگفت شد و برای آنکه امام به ماهیت سازمان و اندیشه‌های التقاطی کارگزاران آن پی نبرد، برخی از نوشتار سازمان مانند «اقتصاد به زبان ساده» و... را در دسترس امام قرار نداد و کتابی را که درباره قیام حضرت امام حسین، علیه‌السلام، از سوی سازمان نوشته شده بود و نیز کتاب راه انبیاء، راه بشر را نزد امام برد. امام با مطالعه این دو کتاب به لغزشهای فکری و بیراهه پویی سازمان تا پایه‌ای آگاهی یافتند و روی کژاندیشی آنان در کتاب انگشت گذاشتند و در کنار نوشتجات آنان نکته‌هایی را یادآوری کردند. حسین روحانی در پی پیروزی انقلاب اسلامی که دستگیر و محاکمه شد، در مصاحبه تلویزیونی که در زندان اوین انجام داد، از دیدار خود با امام در نجف اشرف اینگونه یاد کرد: «... از جمله مسؤولیتهایی که باز به من داده شد، در خارج از کشور ملاقات با امام بود... درباره این ملاقات از طرف داخل به من توصیه شد؛ یعنی به من و تراب حق شناس توصیه شد که با امام تماس بگیرید و امام را در جریان مسایل داخل و مسایل سازمان بگذارید و اگر امکان داشته باشد، ایشان اعلامیه‌ای بدهند در پشتیبانی از زندانیان در شرف اعدام، یعنی رهبران و مسؤولین مجاهد ما. من مسؤولیت این کار را به عهده گرفتم و از طریق آقای سید محمود دعایی که آن روز سمپات ما بود در سال 51 موفق شدم که جلسات متعددی با امام داشته باشم که به جز جلسه اول که ایشان شرکت داشت برای معارفه، من در جلسات دیگر تنها بودم با امام، مجموعاً هفت جلسه طول کشید در حدود یکماه و هر کدام یک یا یک ساعت و نیم، و در این مدت من در زمینه‌های مختلف با امام صحبت کردم، بحث کردم. از جمله مسایلی که در آنجا مطرح شد، گفتم مسایل داخل ایران و وضع سازمان ایدئولوژی سازمان. مبانی ایدئولوژیک سیاسی سازمان و در همین رابطه هم دو کتاب که در اختیار داشتم، کتاب امام حسین، علیه‌السلام، و جزوه راه انبیاء را به ایشان دادم و ایشان هم به طور کامل مطالعه کردند و نظراتشان را به صورت کتبی نوشتند که متأسفانه الآن این نوشته کتبی در اختیار نیست و من می‌‌توانم به روی نکاتی که الآن در ذهنم هست و... تکیه بکنم. از جمله مسایلی که ایشان بعد از مطالعه این کتابها نظر دادند، این بود: یکی مسأله تحلیل ما از مسأله قیامت بود که با تحلیل ما معتقد بودیم در واقع حیات جدیدی است به دنبال حیات دنیا و به دنبال یک تغییرات کمی که دچار تغییر کیفی می‌‌شود، ایشان این تحلیل را تحلیل مادی می‌‌دانستند و مخالف با آنچه که در قرآن هست. مورد دیگر مسایل تکامل بود که ما معتقد به تکامل انواع بودیم و اصل داروین. که باز ایشان آن را مخالف به حساب احکام قرآنی می‌‌دانست. از جمله مسایل دیگری که مورد بحث بود مسأله مبارزه مسلحانه در ایران بود که می‌‌دانید ما در آنجا معتقد به مبارزه مسلحانه چریکی بودیم. البته آنجا چریکی نمی‌گفتیم، معتقد بودیم که یک مبارزه مسلحانه، مبارزه‌ای است که می‌‌تواند توده‌‌‌ها را به مبارزه بکشاند و آمادگی مردم و جنبش برای چنین مبارزه‌ای. و امام سخت با این مسأله مخالف بودند و تأکید کردند که من با مبارزه مسلحانه مخالفم و معتقدم که تشکیلات شما نابود می‌‌شود و از بین می‌‌رود. البته این مسأله‌ای بود که ما بعدها در بخش منشعب در سال 56 و 57 در یک مبارزه ایدئولوژیک درون سازمانی به این مسأله رسیدیم. در رابطه با پیشنهاد ما برای صدور آن اعلامیه، ایشان تأکید کردند که من هنوز لازم است که در رابطه با مواضع ایدئولوژیک سیاسی سازمان، اطلاعات بیشتری پیدا کنم و از افراد مختلف در این باره سؤال کنم و از آنها حتی اسم هم بردند از آقای منتظری، طالقانی و رفسنجانی و دیگران و مطهری هم اسم بردند، ما هم موافق بودیم و گفتیم که سعی می‌‌کنیم از طریق این آقایان، ما نامه‌ای برای شما بفرستیم که البته گویا نامه‌هایی هم فرستادیم که ایشان تأکید کردند که این به معنی این نیست که اگر باز هم آقایان موافق بودند، من هم موافق باشم، یعنی تصمیم نهایی را خود من اتخاذ خواهم کرد. به این ترتیب ایشان در آن موقع موافق با دادن چنین اعلامیه‌ای نبودند. . نهضت امام خمینی – ج 3 – ص 403.