

دکترها مىگفتند: هر جاى بدن امام را درست کردیم، جاى دیگرى بیمار شد. دکتر عارفى گفته بود: هرچه ما تک زدیم، بدن امام پاتک زد. آن روز دایى براى ما صحبت کرد. گفت: آقا شانس ندارند. باید دعا کرد. فقط 2% شانس دارند. شب، ما در بیمارستان بودیم. خانم خیلى گریه مىکردند. به دکترها گفتند: مثل اینکه نه دعاهاى ما و نه کوشش شما!... دکترها گفتند: باید باطرى در قلب کار بگذاریم. از آقاى خامنهاى و دیگران اجازه این کار را گرفتند. صبح آقا به دکترها گفته بودند: «من مىدانم زنده نمىمانم. اگر مرا براى خودم نگهداشتهاید، به حال خودم بگذاریدم، اما اگر براى مردم است، هر کارى مىخواهید بکنید». . اشراقى، زهرا؛ پابهپاى آفتاب؛ ج 1، ص 10.