

در ایامی که امام در بیمارستان بودند، قبل از اذان ظهر میپرسیدند: چقدر به اذان ظهر مانده است؟ و نیمه شب نیز میپرسیدند که چقدر به اذان صبح مانده است؟ تا نمازهای نافله خود را بخوانند. زمانی هم که جان به جان آفرین تسلیم کردند، آخرین لحظههای حیاتشان با کلام نماز همراه بود. حتی هنگامی که پس از عمل جراحی به هوش آمدند، اولین جملهای که بر زبان راندند، الله اکبر بود. ـ آیتالله توسلی - پا به پای آفتاب - ج 1 - ص 270 و 271.