تواضع و برخورد امام با آن کهولت سن نسبت به کسانى که در منزل ایشان بودند خیلى‌عجیب بود. ایشان در منزل دائما یا مشغول مطالعه بودند یا کتاب مى‌نوشتند. ما‌قبض‌هاى وجوهات را خدمت ایشان مى‌بردیم تا مهر بزنند. قباى ایشان توى اتاق دیگرى بود که مهر آقا هم توى آن بود. تا امام قبضها را مى‌دیدند بدون اینکه به من بفرمایند یا به یکى از کارگرهایشان که بیکار نشسته بودند بگویند که مثلا قباى مرا بیاورید، خدا شاهد است عینکشان را درمى‌آوردند و قلمشان را زمین مى‌گذاشتند و خودشان بلند مى‌شدند و مهرشان را مى‌آوردند. عرض مى‌کردیم: آقا چرا نفرمودید ما بیاوریم؟ مى‌فرمودند: «نخیر» و یکى‌یکى قبض‌ها را اول ملاحظه مى‌کردند، بعد مهر مى‌کردند و دوباره بدون اینکه به ما بگویند بلند مى‌شدند و قبایشان را آویزان مى‌کردند. . فرقانى، محى‌الدین؛ پابه‌پاى آفتاب؛ ج 1، ص 7.