امام در تمام دوران عمر خود یک قدم برای ریاست و مرجعیت برنداشت. بعد از‌ فوت آیت‌الله بروجردی برای ریاست و اداره حوزه در نتیجه مرجعیت، جریانات و‌ فعالیتهایی در قم شروع شد. شاگردان و علاقه مندان هر یک از علما طبعاً برای معرفی و‌ ترویج استاد خودشان کوشش می‌کردند ما هم طبعاً میل داشتیم که برای استاد خودمان؛‌ یعنی امام فعالیت کنیم، اما ایشان جداً با اینگونه حرکتها مخالفت می‌کرد و حاضر نبود‌ کوچکترین قدمی در این راه بردارد، در تشییع جنازه‌ها به طور عادی مانند یکی از افراد‌ شرکت کرد. در مجالس ترحیم تنها می‌رفت و در گوشه‌ای می‌نشست و در بعضی‌ مجالس هم اصلاً شرکت نمی‌کرد، ابتدا قصد داشت خودش مجلس ترحیم برای‌ آیت‌الله بروجردی نگیرد و بر این امر اصرار می‌کرد. ولی بعداً با اصرار زیاد طلاب و بنابر‌ مصالحی حاضر شد یک مجلس بگیرد آن هم بعد از دیگران. در مورد اداره حوزه و‌ پرداخت شهریه به طلاب کاملاً کنار کشید و می‌گفت بحمدالله دیگران هستند و ما‌ مباحث طلبگی خودمان را ادامه می‌دهیم. حتی خود من به اتفاق یکی از دوستان‌ پیشنهاد کردیم خوب است شما شهریه‌ای شروع کنید، پولش فراهم می‌شود ولی ایشان‌ قبول نکردند.