روز یکشنبه 19/1/58 ساعت 12 دفتر کار خود را ترک کرده عازم منزل بودم و با یکى از آشنایان بازارى که در بازارچه نوروزخان تهران تجارتخانه دارد، در خیابان ارم روبرو شدم. او با چند نفر از دوستان آذربایجانى خود به قصد زیارت امام و دیگر رهبران عالیقدر تشیع به قم شرفیاب شده بود. آقاى عبادى دوست قدیمى ما و همراهان خود را معرفى مى‌کند و اظهار مى‌دارد که آقاى رضوى از تجار و کارخانه‌دارهاى معروف تبریز است و مى‌خواهد یک دستگاه اتومبیل بیوک ساخت ایران را که هنوز نمره نشده است براساس عهد و پیمان و نذرى که کرده است به پیشگاه امام هدیه کند. اگر مى‌توانید از حضور امام درخواست وقت ملاقات و شرفیابى بنمایید بسیار ممنون و خوشحال خواهیم بود. در حقیقت احسانى در حق ما کرده‌اید. خواستم بدون بررسى حقیقت مطلب گامى برنداشته باشم. از خود طرف حقیقت را پرسیدم. او که جوان پاک سرشت و پرشور و متدینى به نظر مى‌رسید اینچنین تعریف کرد: در آن روزهاى بحرانى که امام در پاریس بودند و قافله دلها با او بود و صحبت از حرکت پرواز انقلاب بود و با آن کارشکنیهاى دولت شاپور بختیار روبرو بود، من این اتومبیل بیوک را تازه از کمپانى خریدارى کرده بودم روزى که تحویل گرفتم در بحرانى‌ترین روزهاى حرکت امام بود که دولت به بهانه نقص فنى فرودگاه مانع از پرواز گردید و فرودگاهها را بست. من در آن روز در یک شرایط خاص روحى به سر مى‌بردم از این تصادم و تضاد و از این کارشکنى‌هاى دولت رنج مى‌بردم در دل با خداى خود عهد و پیمان بستم اگر حضرت آیت‌الله‌ العظمى امام خمینى صحیح و سالم به ایران برگردد من قبل از سوار شدن این اتومبیل آن را در اختیار ایشان قرار مى‌دهم تا افتخار حمل امام را پیدا کند و همیشه در اختیار او باشد. لذا من هنوز آن را نمره نکردم تا نمره قم را بگیرم. امیدوارم امام این هدیه ناقابل را که من با خود از شهرستان تبریز آورده‌ام بپذیرد تا به آن عهد و پیمان و نذر و نیازى که با خداى خود دارم برسم چون لطف و کرم خداوند متعال شامل حال ما ملت ایران شد و وجود پربرکت ایشان پس از 15 سال دورى و تبعید صحیح و سالم وارد کشور شد. در تهران نتوانستم به حضورشان برسم اکنون که تا حدودى فرصت مناسبتر است خواستم هدیه را به حضورشان تقدیم کنم. چون مى‌دانم امام از سهم امام و وجوه شرعیه نمى‌پذیرد از مال خالص خودم به عنوان هدیه تقدیم مى‌کنم. پس از استماع توضیحات آن جوان پرشور و باایمان که باعلاقه و آرامش قلب خاصى بیان مى‌داشت به حضور یکى از دوستان قدیمى خودم که شاگرد فداکار و یار وفادار امام هستند، رسیدم او که خوشبختانه در تنظیم برنامه‌هاى ملاقات امام مشارکت دارد با کمال لطف و صفا ساعت 5/8 شب را تعیین وقت نمود. من به اتفاق دوستان که تا آن لحظه دیدار ثانیه شمارى مى‌کردند نیم ساعت جلوتر در اطراف منزل امام بودیم. لحظه حساس و پراحساسى بود. صدها تن از علاقه‌مندان و شیفتگان امام در اطراف منزل بودند هر یک مطلبى و حرفى و احساسى داشت. افراد با کمال سادگى و بى‌آلایش گروه‌گروه به حضورشان مى‌رسیدند و با جهانى از شور و شعف از محضرشان برمى‌گشتند. ما پنج نفر هم پس از نیم ساعت تاخیر اجبارى ساعت 9 شب به حضور امام شرفیاب شدیم. امام با کمال سادگى و بى‌آلایش در گوشه‌اى از اتاق نشسته‌اند هاله‌اى از عظمت و صلابت و جوانمردى سیماى نورانى او را احاطه کرده است. سیماى جوانمردانه او هر بیننده را به یاد عظمت اسلام و وقار مجاهدین و رزمندگان صدر اسلام مى‌افکند. جمعیت کثیرى دور او را فرا گرفته‌اند یک روحانى محترم از شهرستانهاى شمال گزارشى از گرفتاریهاى محل ماموریت خود را تقدیم مى‌کند و امام با کمال دقت و عنایت پاسخهاى اختصاصى او را بیان مى‌فرمایند. نوبت به ما مى‌رسد دورش خلوت مى‌گردد. من کنار او و دوشادوش امام مى‌نشینم و جریان را تعریف مى‌کنم و سویچ اتومبیل را به پیشگاه ارجمندشان تقدیم مى‌دارم. حضرت آیت‌الله‌ با تبسم و خونسردى خاصى آن را پذیرفته و تفقدى از دوستان و همراهان مى‌کند؛ ولى دوباره سویچ را به صاحب آن برمى‌گردانند و این چنین مى‌فرمایند: «من از احساسات و عواطف شما ممنونم که از تبریز متحمل این همه زحمت و ناراحتى شده‌اید، من اتومبیل را به خودتان مى‌دهم و شما از طرف من وکیل هستید که از آن استفاده کنید.» جوان باایمان و عشق و علاقه و شور خاصى که از این دیدار نصیبش شده است با اصرار و علاقه فراوان درخواست مى‌کند، حضرت آیت‌الله‌، این افتخار را به ایشان بدهند که هدیه ناقابل او را بپذیرند و یک بار هم که شده است سوار آن گردند، سپس هر‌طور خواست عمل کند و به نیازمندى بدهد یا بفروشد تا او به عهد و پیمان قلبى خود برسد. از این رو اصرار مى‌ورزد. امام در جواب اصرار او مى‌فرماید: «من در شرایط فعلى نیازى به اتومبیل ندارم و تعهدى هم (با خودم) دارم که تا احساس نیاز نکنم، اتومبیل شخصى نداشته باشم. چون اکنون احساس نیازى نمى‌کنم به شما وکالت مى‌دهم خودتان آن را از طرف من بخرید و با پول آن خانه‌اى براى یکى از مستضعفین کشور تهیه کنید. چون اگر ما اقدام به فروش کنیم ممکن است آنرا به قیمت واقعیش به فروش نرسانیم این کار را بهتر است خودتان انجام دهید و اگر برایتان ممکن نشد و خواستید حتما بوسیله خود ما صورت گیرد، مى‌توانید اتومبیل را بفروشید و پول آن را به حساب خاصى که بزودى اعلام مى‌شود بریزید حساب 100 بانک ملى ایران که دو سه روز بعد اعلام شد. ما با لطف الهى به زودى مى‌خواهیم براى عموم مستضعفین در سراسر کشور خانه و مسکن تهیه کنیم». جوان این سخن امام را پذیرفت و بنابر این شد که توسط خودشان یا به وسیله امام با پول آن خانه‌اى براى یکى از مستضعفان ساخته شود. . عقیقى بخشایشى؛ جوانان امروز؛ ش 638.