در دوران زعامت آیت‌الله بروجردی سکوت با شکوهی را از امام شاهد بودیم که از‌ روز ورود مرحوم بروجردی به قم تا روز درگذشت ایشان (شوال 1380، برابر با فروردین‌ 1340) گرد مسائل سیاسی نگشتند و کاری جز تدریس و تألیف و سعی در تهذیب‌ نفوس و تذکر به مراجع، بالاخص مرجع بزرگ، مرحوم آقای بروجردی نداشتند. در حالی‌ که انتظار می‌رفت که نویسندۀ کتاب کشف اسرار (امام) آن افکار سیاسی را در این‌ فضای نیمه باز سیاسی تعقیب کند ولی برعکس، جز سکوت و قلم زدن و تربیت شاگرد‌ به چیزی نپرداختند. چه شد که آن غرش و فریادهای کوبندۀ امام پس از ورود مرحوم‌ آقای بروجردی به قم به خاموشی گرایید؟ نکته آن این است که امام مرد خدا بود. حرکت‌ و سکون او، سخن گفتن و سکوت او بر محور وظیفه می‌گشت. پس از زعامت گستردۀ‌ مرحوم بروجردی، دیگر امام وظیفه‌ای جز «النصیحة لائمة المسلمین» نداشتند و به همین‌ جهت در این مقطع فقط به بحثهای علمی و تربیتی پرداختند. این سکوت امام در برابر مرحوم آقای بروجردی، همانند سکوت علی ـ علیه السلام ـ در برابر پیامبر(ص) بود.