امام را بعد از صدور حکم اعدام [تعدادى از روحانیون مبارز عراقى] در جریان گذاشتیم هنگامى که رژیم بعث، جمعى از روحانیون مبارز عراق را دستگیر و حکم اعدام آنها را صادر کرد، در میان مراجع نجف، تنها امام بودند که برخلاف رویه‌شان که هیچ چیزى از مقامات حزب بعث نمى‌خواستند و حتى وقتى مرحوم حاج آقا مصطفى را رژیم بعث دستگیر کرد، امام هیچ عکس‌العملى نشان ندادند تلگراف مفصلى به حسن البکر، رئیس جمهور وقت عراق، زدند و خواستار آزادى آنها شدند. امام فرمودند: «من حالا یک تلگرافى مى‌نویسم، شما آن را به عربى برگردانید». و به آقاى فرقانى که همراه امام بودند، گفتند: «این را ببر تلگرافخانه و این تلگراف را بفرستید به عنوان احمد حسن‌البکر». مضامین تلگراف الآن درست یادم نیست ولى این مضامین درش بود که خطاب به احمد حسن‌البکر که این عده از مومنین و طلاب علوم را که شنیدم محکوم به اعدام شدند، اینها بى‌گناهند و اینها را هرچه زودتر خواستار آزادیشان مى‌باشم... و خلاصه امام خواستار عفو هم نبودند، بلکه خواستار آزادیشان بودند. . نهضت امام خمینى؛ ج 3، ص 402، به نقل از محمدتقى طباطبایى.