

امام، پس از ورود به قم در مدرسه دارالشفا حجره گرفته و در آنجا سکنی گزیدند. روزی در ضمن صحبت میفرمودند: «کلیه طلاب و فضلایی که در آن روز، اعضای حوزه را تشکیل میدادند، بسیار ساعی و کوشا، مهذب و پرهیزکار و مقید به آداب دینی و نوافل و مسنونات و مندوبات بودند.» سپس یادآور شدند که «در همان سالهای نخست، غالب طلاب، در روزهای سیزدهم و چهاردهم و پانزدهم ماه رجب برای انجام عمل معروف به اُمّ داوود روزه میگرفتند؛ ولی من و هم حجرهایم، از این عمل بازماندیم و روزه نبودیم و طرف عصر مشغول خوردن چای بودیم که مورد اعتراض واقع شدیم».