امام از همان ابتدا از هر کاری که شائبۀ شهرت‌طلبی و مقام‌خواهی داشت اجتناب می‌‌ورزیدند؛ برای مثال اجازه نمی‌دادند کسی پشت سرشان راه برود. اگر شاگردی اشکالی داشت و می‌‌آمد تا در بین راه از ایشان سوال کند می‌‌ایستادند و اشکال را پاسخ می‌‌دادند بعد هم می‌‌گفتند: «بفرمایید بروید.» . حجةالاسلام والمسلمین موسوی تبریزی – جهاد - 3.